– Wiem. – Uśmiecham się, odpychając cienie, dla których nie ma miejsca w tej zalanej słońcem chwili. – Czasami mój umysł po prostu... wędruje wstecz, gdy powinien patrzeć w przyszłość.
Jego pocałunek niesie ze sobą zrozumienie głębsze, niż mogłyby to wyrazić słowa – ma swoje własne wspomnienia, własne momenty, gdy traumy z przeszłości wypływają na wierzch pomimo naszej obecnej radości. Nauczyliśmy
