— Ty martwa tłuściocho, otwieraj te drzwi! Słyszysz mnie? Otwieraj!
Piskliwy głos Chloe i łomotanie pięścią wyrwały mnie z koszmaru. Usiadłam gwałtownie, łapiąc oddech; zimny pot zalewał mi koszulkę, a przed oczami wciąż migały obrazy eksplozji w karaibskim ośrodku.
— Wiem, że tam jesteś! Chowanie się nic ci nie da!
Biorąc głęboki oddech, by odzyskać równowagę, bezszelestnie podeszłam do drzwi. Jednym szybkim ruchem szarpnęłam je do siebie. Chloe, która akurat napierała całym ciężarem ciała, szykując się do kolejnego uderzenia, potknęła się i niemal wpadła twarzą do mojego pokoju.
Gdy wymachiwała rękami, by odzyskać równowagę, moja dłoń wystrzeliła instynktownie. Przez ułamek sekundy wizualizowałam sobie skręcenie jej karku jednym szybkim ruchem – czysta, wydajna eliminacja. Pamięć mięśniowa z moich czasów jako Echo była tak zakorzeniona, że musiałam świadomie się powstrzymać.
*Nie teraz. Nie tutaj. Nie jest tego warta.*
Moje zimne spojrzenie prześlizgnęło się obok Chloe na resztę rodziny Carmichaelów stojącą w korytarzu. Arthur wyglądał na nieswojego, przestępując z nogi na nogę. Corbin stał za nim z oczami szerokimi z niepokoju. A Brenda – moja rzekoma matka – ściskała coś w dłoniach, z twarzą wykrzywioną wściekłością.
— Ty niewdzięczna mała złodziejko! — warknęła Brenda, rzucając we mnie trzymanymi rzeczami. Rozpoznałam markowe ubrania, które wczoraj kupiłam Corbinowi – wciąż miały przypięte metki. — Skąd wzięłaś na to pieniądze? Komu je ukradłaś?
Oparłam się o ramę drzwi z założonymi rękami. — Niczego nie ukradłam.
— Gówno prawda! — Brenda podeszła bliżej, a jej tanie perfumy zaatakowały moje zmysły. — Myślisz, że w to uwierzę? Ty, która nie potrafisz zdać prostego testu z matematyki, nagle masz setki dolarów na wydatki?
Arthur położył nieśmiało rękę na ramieniu Brendy. — Może powinniśmy się uspokoić i—
— Nie mów mi, że mam się uspokoić! — Gwałtownie strząsnęła jego dłoń. — Ta mała suka kradnie, a ty chcesz, żebym się uspokoiła? A co, jeśli okradła kogoś ważnego? Co, jeśli przyjdzie tu policja?
Arthur skrzywił się. — Przynajmniej wysłuchajmy, co ma do powiedzenia Corbin. Był z nią wczoraj.
Brenda wpadła do salonu, wciąż ściskając nowe ubrania Corbina. Ruszyłam za nimi, zachowując wyliczony dystans i monitorując ruchy wszystkich z wyćwiczoną precyzją.
— A co z tymi? — Brenda wskazała dramatycznie na kuchenny stół, gdzie położyła nowe buty Corbina i pudełko po iPhone'ie. — Chloe mówi, że to kosztuje tysiące! Skąd miałabyś tysiące dolarów, co? Odpowiadaj!
Chloe uśmiechnęła się złośliwie zza pleców Brendy. — Sam ten telefon kosztuje z tysiąc dolarów. A buty co najmniej pięćset.
Arthur pobladł. — Rowan... czy to prawda? Czy... wzięłaś coś, co nie należało do ciebie?
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Corbin wystąpił naprzód. — Niczego nie ukradła! Rowan nigdy by tego nie zrobiła.
— To mi to wyjaśnij! — Brenda zaczęła wymachiwać rękami. — Twoja siostra nagle ma tysiące dolarów do rozrzucenia? Ta sama dziewczyna, której w zeszłym miesiącu nie było stać nawet na szkolne śniadanie?
Corbin zerknął na mnie, potem z powrotem na Brendę. — Ona... zajmuje się programowaniem. Przez internet. Analizą danych i takimi rzeczami.
— I ty myślisz, że ja w to uwierzę? — prychnęła Brenda.
Podczas gdy się kłócili, Chloe próbowała prześlizgnąć się obok mnie w stronę mojej sypialni. Wyczułam jej ruch, nawet na nią nie patrząc. Gdy jej dłoń sięgnęła klamki, obróciłam się i złapałam ją za nadgarstek profesjonalnym chwytem obezwładniającym, stosując precyzyjny nacisk na splot nerwowy, który wywoływał maksymalny dyskomfort bez pozostawiania śladów.
— Co ty sobie, do cholery, wyobrażasz? — zapytałam lodowato cichym głosem.
Oczy Chloe rozszerzyły się z szoku i bólu. — Puszczaj! Mamo! Ona mnie boli!
— Widziałam twój wypasiony laptop! — wycedziła Chloe przez zaciśnięte zęby. — To przecież komputer gamingowy za jakieś trzy tysiące! Skąd go masz, co? Co jeszcze tam chować?
— Za kogo ty się uważasz, żeby mnie przesłuchiwać? — Lekko wykręciłam jej nadgarstek, sprawiając, że syknęła z bólu.
Brenda podbiegła do nas. — Zabieraj łapy od mojej córki, ty potworze!
Puściłam Chloe, lekko ją popychając, przez co wpadła na Brendę. Obie wylądowały na podłodze w plątaninie kończyn i oburzonych wrzasków.
— Zaatakowała mnie! Widzieliście to? Zaatakowała własną matkę! — wrzeszczała Brenda z twarzą czerwoną z gniewu.
Spokojnie podniosłam nowe ubrania Corbina z miejsca, gdzie upuściła je Brenda, i podałam mu je. — Trzymaj. To twoje.
— Słuchajcie uważnie — powiedziałam, odwracając się do Brendy i Chloe. — Toleruję was obie tylko ze względu na Arthura i Corbina. To wszystko.
Twarz Chloe wykrzywiła się wściekłością. — Zadzwonimy na policję! Powiemy im, że kradniesz!
— Śmiało — odparłam z zimnym uśmiechem. — Złożę kontrpozew o zniesławienie i fałszywe zawiadomienie o przestępstwie. Mam dokumentację na wszystko, co posiadam.
Odwróciłam się i wróciłam do swojego pokoju, zamykając za sobą drzwi.
Przez następną godzinę głos Brendy niósł się przez ściany – wyzywała mnie od „niewdzięcznic” i „bezdusznych suk”, podczas gdy Chloe udawała, że ją pociesza, dolewając oliwy do ognia. W głosie Chloe słyszałam zazdrość; nie mogła pojąć, jak jej dawniej gruba i żałosna siostra nagle stała się pewna siebie, kompetentna i najwyraźniej bogata.
Nie mogłam dłużej zostać w tym dusznym domu. Chwyciłam telefon oraz portfel i skierowałam się do wyjścia. Arthur podniósł wzrok znad ławy w salonie, otwierając usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale milczał, gdy go mijałam.
---
Powietrze wydało mi się czystsze w momencie, gdy wyszłam na zewnątrz. Wzięłam głęboki oddech, pozwalając, by chłodny wieczorny powiew mnie omył. Zamówiłam Ubera i czekałam, obserwując słońce chowające się za obskurnymi dachami naszej dzielnicy.
Dwadzieścia minut później wysiadłam z samochodu u podnóża zalesionego wzgórza na obrzeżach Silverton. Wokół błotnistego toru off-road zgromadził się tłum młodych ludzi. Z potężnych głośników ryczał heavy metal, a w powietrzu unosił się ryk zmodyfikowanych terenówek.
— Pan Hutton! Pan Hutton! — Wybuchły wiwaty, gdy mocno zmodyfikowany Jeep na ogromnych oponach pokonywał szczególnie trudny zakręt, rozbryzgując błoto we wszystkich kierunkach.
