Olivier opadł na skórzany fotel w swoim gabinecie, rozpinając kołnierzyk koszuli, podczas gdy Margarette weszła za nim, niosąc jego marynarkę. Odprawił ją ruchem ręki bez słowa podziękowania, wyciągając przed siebie nogi.
– Ta kobieta jest niesamowita – powiedział, rozcierając skroń. – Zachowuje się, jakby wiedziała wszystko, tylko dlatego, że zamknęła kilka transakcji na nieruchomościach i zdobył
