Evangeline jęknęła leniwie, czując, że czyjaś natrętna dłoń nie przestaje nią potrząsać. „Pani Blackwood, proszę wstać” – usłyszała w końcu głos ich gospodyni w średnim wieku.
„Spała pani od wczorajszego wieczora. Powinna pani się odświeżyć i coś zjeść. Przygotowałam posiłek” – Evangeline westchnęła, siadając na łóżku.
„Która godzina?”
„Prawie południe. Domyślam się, że spała pani od wczoraj, prawda?” – odpowiedziała gospodyni, a ona skinęła głową.
„Powinna pani doprowadzić się do porządku. Swoją drogą, jest tutaj pani Blackwood senior”.
„Moja teściowa?” – na jej twarzy odmalowało się obrzydzenie.
„Tak”.
„Gdzie jest Alistair?” – zapytała.
„Obawiam się, że nie wrócił na noc do domu” – odparła kobieta.
„Dobrze. Zaraz wyjdę” – odpowiedziała.
Gdy Elena, ich gospodyni, wyszła, rozejrzała się po pokoju, a jej wzrok nieświadomie padł na papiery rozwodowe leżące na łóżku obok niej.
Oczywiście, wróciła do rzeczywistości. Rozwodziła się.
Wstała z trudem i powlokła swoje słabe nogi do łazienki, by zająć się poranną toaletą.
***
„Myślałam, że po dzisiejszym dniu już cię tu nie zobaczę. Alistair powiedział przecież, że bierze z tobą rozwód”.
„To jest to, czego zawsze chciałaś, matko” – Evangeline zmusiła się do uśmiechu.
„Oczywiście, że tak! Założę się, że spodobała ci się moja niespodzianka”.
„Niespodzianka? Jaka niespo… Nie wierzę, czy to ty dostarczyłaś Alistairowi te sfabrykowane zdjęcia?” – Evangeline rozszerzyła oczy.
„Sfabrykowane, powiadasz? Cóż, zrobiłabym wszystko, by chronić moją rodzinę” – prychnęła i wstała.
„Myślę, że to przed tobą ta rodzina potrzebuje ochrony” – Seraphina pokręciła głową.
„Podpisz papiery, weź odprawę i odejdź. Nigdy nie byłaś tu mile widziana. Chciałaś tylko zbierać plony tam, gdzie nic nie zasiałaś”.
Evangeline nie odpowiedziała nic i patrzyła, jak jej teściowa wychodzi, chwytając torebkę.
Gdy tamta zniknęła, Evangeline odwróciła się, by wrócić do pokoju, ale Elena zagrodziła jej drogę.
„Powinna pani coś zjeść, pani Blackwood” – patrzyła na nią z takim współczuciem, że Seraphina mogła się tylko zastanawiać, czy Elena wie, co się dzieje.
„Eleno, ja…”
„Musi pani zjeść” – przerwała jej, ujęła ją powoli za rękę i poprowadziła do miękkiego fotela.
„Przyniosę jedzenie”.
**
Po zjedzeniu połowy porcji, którą zaserwowała jej Elena, odmówiła dalszego jedzenia i popiła wszystko wodą.
„Dziękuję”.
„Nie chciałam was podsłuchiwać, ale słyszałam wszystko, o czym rozmawialiście wczoraj. Przykro mi” – zaczęła Elena po odstawieniu talerza na stolik.
„Och” – Evangeline zacisnęła usta i zmusiła się do uśmiechu.
Elena była dla niej matką, której nie miała. Przez ostatnie dwa lata spędzone w tym domu Elena pomagała jej, pocieszała ją i była jej powierniczką.
Zdarzały się noce, kiedy sypiała w pokoju kobiety, gdy była przygnębiona lub smutna, a ona zawsze przyjmowała ją z otwartymi ramionami.
„Kocha pani pana Blackwooda, prawda?” – pytanie Eleny wyrwało ją z zadumy.
Evangeline pociągnęła nosem i uśmiechnęła się. Jak ta kobieta się tego domyśliła?
Wciąż wypierała swoje uczucia do męża.
Tak, kochała Alistaira, ale nieustannie przypominała sobie, że on nigdy nie odwzajemni tej miłości.
Alistair kochał inną kobietę i ona o tym wiedziała.
W końcu jego kochanka zadbała o to, by przypominać jej, że jest z Alistairem tylko na chwilę i niedługo zniknie z ich życia.
„Muszę pozwolić mu odejść, Eleno. To nie ma znaczenia, czy go kocham. Nigdy nie miało” – pokręciła głową.
„Wiem. Chcę tylko, żeby pani wiedziała, że ja pani wierzę” – powiedziała Elena z uśmiechem.
„Wiem, że nigdy nie zdradziłaby pani męża. Życie po prostu nie zawsze toczy się tak, jak byśmy chcieli”.
„Dziękuję. To wiele dla mnie znaczy, że ktoś stoi po mojej stronie. Jestem bardzo wdzięczna” – łzy nieświadomie spłynęły jej z oczu.
„Jest pani silną kobietą i szanuję panią za to. Jest pani najsilniejszą osobą, jaką poznałam i żałuję, że pan Alistair nie zdał sobie z tego sprawy wcześniej” – pogładziła ją po dłoniach.
„To nie ma znaczenia, Eleno. Już nie”.
„Modlę się, by odnalazła pani spokój tam, dokąd się pani uda. Będę za panią tęsknić” – Elena zacisnęła usta, by powstrzymać łzy.
Evangeline była dobrą kobietą, a jej szef nie wiedział, jaki skarb traci.
„Dziękuję, Eleno” – Evangeline skinęła głową i mocno przytuliła kobietę.
„Wszystko będzie dobrze. Poradzi pani sobie” – gładziła ją po plecach.
***
Evangeline podniosła papiery rozwodowe, usiadła na łóżku i zaczęła je czytać.
Nieważne, jak bardzo próbowała to opóźnić, i tak musiała je podpisać.
Ich małżeństwo nie należało do wygodnych, tego nie mogła negować.
Jej ojciec uciekł z pieniędzmi Vanguard Global dwa lata temu i zamiast kary za jego zbrodnie, dziadek Alistaira, założyciel firmy, uparł się, by poślubiła jego wnuka.
Może gdyby odmówiła, wszystko potoczyłoby się inaczej.
Życie nie było tak proste jak w filmach. To była rzeczywistość i nie było mowy, by Alistair zakochał się w niej w ciągu tych dwóch lat tylko dlatego, że byli małżeństwem.
Z ciężkim sercem Evangeline zaczęła podpisywać papiery strona po stronie, aż dotarła do ostatniej. Gdy skończyła, zdjęła z palca obrączkę będącą symbolem ich związku, podeszła do komody, położyła na niej dokumenty, a na nich ostrożnie umieściła pierścionek.
***
Bar w centrum Los Angeles.
„Dlaczego wyciągasz mnie w środku nocy? Masz żonę, do której powinieneś wrócić, i oczywiście gorącą kochankę” – krzyknął Julian, najlepszy przyjaciel Alistaira, przekrzykując ogłuszającą muzykę.
„Biorę rozwód” – oznajmił Alistair, niemal zapominając, że jest w barze i musi mówić głośniej.
„Co?!”
„Rozwodzę się z Evangeline!” – wrzasnął.
„Co? Dlaczego? Przecież…” – Julian odstawił szklankę alkoholu i klepnął Alistaira, by ten poszedł za nim do strefy VIP.
„Dlaczego?”
„Dlaczego? Wiesz, że jej nie kocham” – odparł Alistair z niesmakiem.
„I co z tego? Mówiłem ci, że możesz coś do niej poczuć. Puszczasz ją wolno, żeby być z Margot?”
„Julianie, Evangeline zdradziła mnie z innym facetem. Inny facet pieprzył moją żonę!” – wykrzyczał.
„I uwierzyłeś w to?! Przecież… znasz tę kobietę od dwóch lat i powinieneś wiedzieć, jaka jest”.
„Nie znam Evangeline. Ożeniłem się z nią, bo mnie zmuszono. Nie kocham jej i czuję się najszczęśliwszy na świecie, że w końcu znika z mojego życia bez żadnych sprzeciwów!” – odciął się Alistair.
„To dlaczego jesteś w klubie?”
„Świętuję swój rozwód” – Alistair wywrócił oczami.
„Jasne. Nie wyglądasz, jakbyś świętował” – Julian uniósł brew.
„Daj spokój. Świętuję. Zacząłeś mnie przesłuchiwać, gdy tylko przyszedłeś”.
„Więc co teraz? Ożenisz się z kochanką?”
„Margot jest kobietą, którą kocham, a nie moją kochanką. I tak, ożenię się z nią” – stwierdził stanowczo Alistair.
„Och” – mruknął Julian obojętnie.
„Och?” – Alistair zmarszczył brwi.
„Co? Tak bardzo kochasz swoją kochankę, że wolisz uwierzyć w jakąś plugawą plotkę o swojej żonie i wziąć z nią rozwód”.
„Evangeline mnie zdradziła” – Alistair posmutniał.
„Tak, tak. Oczywiście”.
„Julian?”
„No przecież mówię, że zdradziła” – Julian wymusił uśmiech, co jeszcze bardziej rozsierdziło Alistaira.
Evangeline w końcu odchodziła, dlaczego, do diabła, ten facet próbował wpędzić go w poczucie winy?
=
Następnego ranka.
O siódmej rano Evangeline ciągnęła już swoją walizkę za wielką bramę rezydencji męża.
Teraz, gdy go opuszczała, miała nadzieję, że on odnajdzie spokój.
Zadbała o to, by spakować tylko rzeczy należące do niej. Nie chciała brać niczego, co należało do Alistaira, by nie musieć o nim pamiętać.
Może pewnego dnia wróci, by upomnieć się o swoją pozycję. Nie jako jego żona, ale jako matka jego dziecka.
Spoglądając po raz ostatni na wielką bramę rezydencji, odeszła dalej, aż w końcu zobaczyła nadjeżdżającą taksówkę i machnęła ręką.
**
Alistair ziewnął leniwie, wchodząc do salonu; worki pod oczami były tak widoczne, jak to tylko możliwe.
Zignorował powitania służby i rzucił tylko: „Zjem, jak się odświeżę”, wchodząc powoli po schodach.
Gdy stanął przed drzwiami swojego pokoju, zastanawiał się, czy Evangeline podpisała już papiery, czy wciąż żałośnie płacze u siebie.
Cofnął rękę z klamki, podszedł do drzwi naprzeciwko i zapukał. Nie doczekawszy się odpowiedzi, nacisnął klamkę i wszedł do środka.
„Słuchaj, jeśli wciąż wypłakujesz sobie…” – urwał, rozejrzawszy się po pokoju.
Wyglądało to tak, jakby nikt nigdy nie korzystał z tego pomieszczenia.
Kosmetyki, które zawsze stały na toaletce przed lustrem, zniknęły. Nie było też biżuterii, która zazwyczaj tam leżała.
Lustrował otoczenie, aż jego wzrok padł na papiery na komodzie. Pospiesznie do nich podszedł.
Tam, na dokumentach, znalazł jej obrączkę.
Evangeline podpisała papiery?!
Oczywiście, był zaskoczony.
Spodziewał się zastać ją tutaj, płaczącą i błagającą, by jej nie porzucał, a tymczasem co to ma być?
Podpisała dokumenty i po prostu odeszła.
Wypadł z pokoju i krzyknął: „Eleno! Eleno!” – to było jedyne imię gospodyni, jakie pamiętał.
„Słucham pana” – odpowiedziała Elena, wbiegając po schodach.
„Czy Evangeline gdzieś wyszła? Nie ma jej w pokoju”.
„Ona… odeszła dziś rano” – odpowiedziała niepewnie.
Przecież on chciał tego rozwodu.
Dlaczego więc wyglądał na tak przejętego?
„Och” – podrapał się po głowie i wrócił do pokoju.
Wyjął telefon z kieszeni i wykręcił jej numer.
„Chcę tylko potwierdzić, czy naprawdę sobie poszła” – próbował przekonać samego siebie.
„Halo?” – usłyszał cichy głos żony. Teraz już byłej żony.
„Uhm, cześć”.
„Dlaczego dzwonisz? Podpisałam już papiery” – powiedziała.
„Wiem. Po prostu… chciałem ci tylko powiedzieć, że… uhm… Twoja odprawa! Jutro wszystko załatwię” – wyrzucił z siebie pospiesznie.
„Dobrze”.
Dobrze?
Tylko „dobrze”?
„Cześć” – dodała i rozłączyła się, zanim zdążył pomyśleć o czymkolwiek innym.
„Jesteś teraz taki żałosny, Alistairze” – powiedział do siebie.
„Cieszysz się, że zniknęła z twojego życia. Pamiętaj! Zawsze tego chciałeś!” – przypomniał sobie.
Tak było lepiej.
Evangeline odeszła, a teraz on będzie z kobietą swoich marzeń, Margot.
