Alistair stał przy samochodzie i zerknął na zegarek; była prawie ósma wieczorem, umówiona godzina. Zadzwonił już do niej, że czeka na zewnątrz.
Z niecierpliwością czekał, by ujrzeć jej piękną twarz. Wiedział, że pewnie przywita go chłodnym spojrzeniem, ale zupełnie mu to nie przeszkadzało. Byle tylko mógł ją zobaczyć.
Drzwi otworzyły się, on znów spojrzył na zegarek – była punktualnie ósma. Zachic
