Patrzyłam, jak podświetlają się przyciski każdego piętra w dół, czas zdawał się zwalniać w miarę, jak obserwowałam malejące cyfry. Byłam zdenerwowana, zniecierpliwiona i starałam się utrzymać w ryzach wszystkie moje roztrzaskane kawałki, podczas gdy głos Clary odtwarzał się w mojej głowie niczym zapętlone nagranie, powtarzając słowa, które, jak czułam, wkrótce całkowicie zatrzymają bicie mojego serca. Jednak ono wciąż boleśnie łomotało w mojej piersi.
Gdy drzwi windy otworzyły się na parterze, rzuciłam się do biegu, uderzając ramieniem o skrzydło drzwi, które nie zdążyło się do końca rozsunąć. Szpital nie był daleko i dotarłam tam w niespełna pięć minut. Moje szpilki ślizgały się po podłodze pod drzwiami sali mojej matki; chwyciłam za klamkę i weszłam do środka.
Oddział był pełen lekarzy przenoszących innych pacjentów. Clara stała wśród nich, a jej zielony kitel wyróżniał się na tle lekarzy w białych fartuchach. Clara patrzyła na zegar, pewnie zastanawiając się, czy zdążę dotrzeć na czas. Widząc mnie, podbiegła i objęła mnie ramionami. „Tak mi przykro, Seraphino”.
Skinęłam głową, obserwując, jak kolejny pacjent jest wywożony i przenoszony do innej sali, pozostawiając tylko moją matkę, lekarkę, Clarę i mnie.
Lekarką była starsza kobieta po pięćdziesiątce. Miała siwiejące włosy sięgające ramion, spięte spinką do tyłu, łagodne, ciepłe brązowe oczy i bladą cerę. Miała na sobie kitel i biały mundurek lekarski. Na jej plakietce widniało imię Beatrice.
„Dzień dobry, pani to pewnie Seraphina?” – powiedziała, wyciągając rękę i łagodnie ściskając moją dłoń w swoich.
„Komisja Etyki Lekarskiej podjęła decyzję o odłączeniu pani matki od aparatury podtrzymującej życie. W związku z tym przygotuję panią na to, co teraz nastąpi”. Wpatrywałam się w nią z twarzą całkowicie pozbawioną wyrazu. Chyba byłam w szoku, ale jednocześnie rozumiałam wszystko, co mówiła, a nawet kilka razy przytaknęłam.
Kiedy skończyła, zapytała, czy chcę zostać chwilę sama z matką. Skinęłam głową i obie wyszły, zostawiając mnie z nią sam na sam. Podeszłam powoli do jej łóżka i chwyciłam ją za rękę. Patrząc z góry, wyglądała, jakby po prostu spała; jej twarz była rozluźniona, a z ust zwisała rurka utrzymująca jej oddech. Delikatnie pogłaskałam ją po włosach.
„Mamusiu, to ja, twoja Sera. Zdecydowali, że odłączą cię od aparatury”. Wpatrywałam się w nią, mając nadzieję na jakiś cud. Ale cudu nie było. Słyszałam Clarę i lekarkę rozmawiające cicho za drzwiami. Nic z tego nie wydawało się prawdziwe.
„Jeśli mnie słyszysz, mamo, wiedz, że mi przykro. Próbowałam; naprawdę próbowałam. Kocham cię, mamusiu, ale muszę pozwolić ci odejść”.
Nadszedł ten czas. Przygotowywałam się na to, ale dlaczego czułam się tak, jakbym w ogóle nie była na to gotowa? Nie wiedziałam, co robić. Nie wiedziałam, co powinnam jej powiedzieć, teraz, gdy nadeszło to ostateczne pożegnanie. Więc zamiast tego, po prostu trzymałam ją za rękę, pocierając kciukiem miękką skórę. Lekarka weszła razem z Clarą. Spojrzałam w górę; Clara wyglądała na zdruzgotaną z mojego powodu, więc odwróciłam od niej wzrok. Nie mogłam znieść widoku tego smutku w jej oczach.
Wiedziałam, że jeśli pozwolę sobie na płacz, nigdy nie przestanę. Zamiast tego wzięłam głęboki oddech i zamknęłam oczy, wmawiając sobie, że dam radę i utwardzając swoje postanowienie. Lekarka poprosiła mnie o wyjście, żeby mogła wyjąć rurki i wszystko wyłączyć. Pokręciłam jednak głową.
Gdy wyciągnęła rurkę z jej gardła, mama wydała z siebie bulgoczący dźwięk i zaczęła łapać powietrze, ale lekarka powiedziała, że to normalna reakcja organizmu. Ścisnęłam dłoń matki mocniej, próbując zignorować dźwięki, jakie wydawało jej ciało. Następnie lekarka odłączyła wszystkie maszyny, które natychmiast zaczęły głośno pikać.
Kiedy skończyła, mocno ścisnęła moje ramię, po czym odeszła na bok. Powiedziała, że moja matka może przeżyć jeszcze kilka godzin lub odejść dość szybko. Mama odeszła szybko. Jej oddech zwolnił, usta zaczęły sinieć, a ciało wręcz zadygotało, sprawiając, że aż poderwałam się na równe nogi. Oplotłam ramiona wokół jej szyi, przyciskając swoją głowę do jej czoła.
„Wszystko w porządku, mamusiu. Jestem tu, jestem tu z tobą” – mówiłam do niej. Po kilku sekundach drgawki ustały, a wraz z nimi jej oddech. Jej klatka piersiowa przestała unosić się i opadać. W sali zapadła cisza, zakłócana jedynie moim ciężkim oddechem. Uniosłam głowę; skóra mamy zszarzała i stała się pozbawiona życia, a jej dłoń utraciła ciepło. Wiedziałam, że odeszła. Lekarka podeszła, przyłożyła stetoskop do jej klatki piersiowej i nasłuchiwała przez chwilę, po czym skinęła głową, potwierdzając, że jej serce przestało bić.
Wpatrywałam się w martwe ciało matki leżące na noszach; odeszła. Już nigdy nie usłyszę jej głosu, nigdy więcej jej nie przytulę. Nie mogłam tego dłużej znieść. Wstałam i podciągnęłam koc, otulając ją tak, jakby tylko zasnęła, a ja mówiła jej dobranoc, zamiast żegnać na zawsze. Pochyliłam się i pocałowałam ją w głowę. Moje wargi drżały, a oczy piekły od łez, które desperacko chciały wypłynąć.
Po prostu patrzyłam na nią z góry. I co teraz, mam tak po prostu wyjść i już tu nie wrócić? Odwracając się, wyszłam w oszołomieniu, poruszając się niemal jak robot. Kiedy wkroczyłam na niebieski korytarz, Clara próbowała złapać mnie za rękę, ale cofnęłam się przed jej dotykiem. Nie chciałam, żeby mnie dotykano; wiedziałam, że to mnie złamie. Byłam już prawie na końcu korytarza, gdy moim oczom ukazał się Julian. Nie wiem, co wyczytał z mojej twarzy, ale spróbował po mnie sięgnąć. Szybko odsunęłam się poza jego zasięg. O co wszystkim chodzi z tym ciągłym dotykaniem? Nie załamię się; a z pewnością nie załamię się przy kimkolwiek. Łzy to słabość. Nie jestem słaba. Moja matka nie wychowała mięczaka.
Szybko szłam przed siebie, słysząc, że jacyś ludzie coś do mnie mówią, słysząc, jak Clara woła za mną, ale po prostu ich zignorowałam. Wyszłam przez drzwi szpitala. Mój telefon zaczął wibrować w torebce przewieszonej przez ramię. Ignorując to, podeszłam do parku po drugiej stronie ulicy. Usiadłam na parkowej ławce; było już ciemno. Gwiazdy jasno świeciły nade mną, a drzewa kołysały się na wietrze. Noc była zimna i cicha, a jedynym dźwiękiem, jaki słyszałam, było bicie mojego własnego serca, które, byłam tego pewna, właśnie rozpadło się na nienaprawialne kawałki.
Nie czułam nic, absolutnie niczego. Byłam całkowicie odrętwiała i modliłam się, by tak już zostało. Nie chciałam dowiadywać się, jak potworny będzie ten ból. Wiatr szybko mierzwił mi włosy, krople deszczu uderzały w moją skórę; nie czułam ich zimna, nie czułam ukłucia wiatru. Po raz pierwszy w życiu nie wiedziałam, jaki powinien być mój następny krok, nie miałam żadnego planu. Zrozumiałam, że przez ten cały czas tkwiłam w zaprzeczeniu, bo nigdy nie wybiegałam planami poza ten moment. Wiedziałam, że ten czas kiedyś nadejdzie, ale chyba nigdy tak naprawdę nie wierzyłam, że ona faktycznie zniknie. Więc zamiast cokolwiek robić, po prostu pozwoliłam, by deszcz na mnie padał, przemaczając mnie do suchej nitki. Nie wiedziałam, co innego mogłabym zrobić; w jakiś sposób sama wmówiłam sobie, że z tego wyjdzie, chociaż mój umysł wiedział, że stamtąd już nie wróci.
W pewnym momencie wróciłam do samochodu. Zauważyłam, że Arthur zostawił drzwi parkingu lekko uchylone – musiał zorientować się, że nie ma mnie w wozie. Podeszłam do auta, otworzyłam bagażnik i chwyciłam butelkę. Odkręciłam korek i zaczęłam wlewać w siebie wódkę. Chciałam po prostu zasnąć i spróbować zapomnieć o tym dniu, a może obudzić się i odkryć, że to wszystko było tylko koszmarem, z którego jedynie z trudem mogłam się wybudzić. Tylko że wiedziałam, iż to nie był sen – bolało zbyt mocno, a we śnie nie czuje się bólu.
Wsiadając do samochodu, zgarnęłam kołdrę z tylnego siedzenia i owinęłam się nią, szukając ukojenia w jej cieple. Nie miałam siły zdejmować mokrych ubrań, w tym momencie wymagało to zbyt wiele wysiłku. Po chwili i kilku kolejnych łykach mojego paliwa rakietowego, osunęłam się w ciemność snu.
