Z perspektywy Theo
Damian i ja mamy już za sobą ruję i aż nie mogę w to uwierzyć. Dotrzymali słowa. Ledwo mogę usiedzieć w miejscu, wręcz podskakuję na siedzeniu. Przynajmniej dopóki w zasięgu wzroku nie pojawiła się brama mojego dawnego stada.
Gdy tylko ją zobaczyłem, poczułem ścisk w żołądku. Wspomnienia były wciąż tak żywe.
Poczułem, jak moje ciało zaczyna drżeć, a oddech przyspiesza. Xavier n
