Z PUNKTU WIDZENIA ALINY.
Następnego ranka moje oczy powoli się otworzyły przy dźwięku śpiewu ptaków dobiegającym zza okna sypialni.
Odwróciłam się na drugą stronę łóżka, tylko po to, by stwierdzić, że jest tam pusto.
Luciana tam nie było.
Pościel była wciąż ciepła, więc wiedziałam, że nie minęło dużo czasu, odkąd wyszedł.
„To tłumaczy, dlaczego nie miałam koszmarów” – mruknęłam, przeciągając się.
