Caitlin postanowiła nie eskalować konfliktu i nie stawiała oporu. Ochroniarze szybko ją obezwładnili, wykręcając jej ręce do tyłu.
Willa i Xylia uśmiechały się triumfalnie, widząc w końcu tę kobietę pokonaną.
„Matko” – oświadczyła z satysfakcją Willa – „Od razu odeślę ją do władz. Niech ją dokładnie zbadają! Jeśli jest oszustką, upewnimy się, że dostanie to, na co zasługuje!”
Gdy Willa dała sygnał strażnikom, by zabrali Caitlin, nagłe zajście zszokowało wszystkich.
Howard, zazwyczaj powściągliwy i zdystansowany, rzucił się naprzód i mocno chwycił nogę Caitlin, uniemożliwiając im zabranie jej.
Chociaż Howard nie potrafił mówić, jego ogniste spojrzenie jasno wyrażało jego uczucia. Nie chciał, by zabrali jego mamusię.
W akcie desperacji Howard nawet podskoczył, by drapać i gryźć strażników próbujących ją obezwładnić. Choć ochroniarze krzywili się z bólu, żaden nie odważył się oddać młodemu paniczowi. W końcu Howard rzucił się na nogę Caitlin, tuląc się do niej tak mocno, jak tylko potrafił, jakby przytwierdzał ją do ziemi.
Ten widok wprawił wszystkich w osłupienie.
Wszyscy w rodzinie Vanderbiltów wiedzieli, jak bardzo niezdyscyplinowany i zamknięty w sobie był Howard. Rzadko odzywał się do kogokolwiek i nigdy nie okazywał uczuć, nawet wobec swojego ojca czy Beatrice. Przytulenie kogoś było po prostu czymś niesłychanym.
A jednak tu był, trzymając się kurczowo kobiety, którą poznał niespełna dwie godziny temu.
To był moment, który roztrzaskał oczekiwania wszystkich obecnych.
„Howard!” – wykrzyknęła z niedowierzaniem Beatrice.
Grace, przybierając babciną postawę, próbowała go nakłonić: „Howardzie, co ty robisz? Chodź do babci, kochanie.”
Ale Howard ją zignorował. Pozostał przyklejony do Caitlin, odmawiając ruszenia się z miejsca.
Caitlin poczuła głęboką przemianę w sercu swojego syna. Zaakceptował ją, a teraz nie chciał, by odeszła.
Dla dobra swojego syna Caitlin wiedziała, że musi walczyć o to, by zostać.
„Beatrice, proszę, każ im mnie puścić. Mam coś do powiedzenia. Jeśli po wysłuchaniu mnie nadal będziecie chcieli, bym odeszła, nie będę stawiać oporu.”
Beatrice dała strażnikom znak, by zwolnili Caitlin.
Teraz już wolna, Caitlin pochyliła się i wzięła Howarda w ramiona.
„Howard, wszystko jest w porządku. Puść mnie teraz” – wyszeptała delikatnie.
Howard niechętnie rozluźnił uścisk, a Caitlin odwróciła się przodem do pokoju; jej chłodny wzrok omiótł zgromadzone kobiety, po czym spoczął na Beatrice.
„Beatrice, musisz o czymś wiedzieć. Karta astrologiczna przysłana przez Rodzinę Lewisów dla Jasmine nie była jej – była moja. Jeśli wyślesz kogoś, by to sprawdził, przekonasz się, że mówię prawdę.
Skoro to moja karta pasuje do pana Vanderbilta, ma sens, że jestem tu, by pełnić tę rolę. Poza tym same byłyście świadkami – kiedy przybyłam, pan Vanderbilt się obudził. Czy to nie dowodzi, że już przyniosłam mu szczęście?”
Spokojne i pewne siebie wyjaśnienie Caitlin sprawiło, że Beatrice zamilkła. Po chwili Beatrice skinęła lekko głową, uznając logikę w słowach Caitlin.
„Bardzo dobrze. Zweryfikuję twoje twierdzenia o karcie astrologicznej. Ale dlaczego uderzyłaś Kyle'a i Quintona? To tylko dzieci.”
Caitlin wzięła głęboki oddech i odpowiedziała: „Beatrice, mogą być dziećmi, ale Howard też nim jest. Czy wiesz, dlaczego ich uderzyłam? Ponieważ zmówili się przeciwko Howardowi i znęcali się nad nim.
Howard jest młodszy, mniejszy i nie potrafi mówić. Czy to oznacza, że zasługuje na złe traktowanie? Czy wszyscy twoi prawnukowie nie są równie cenni? Czy ktoś nie powinien zapytać Howarda, czy nie dzieje mu się krzywda?”
Beatrice zmarszczyła brwi, zaniepokojona oskarżeniem. „Cała trójka to moi ukochani prawnukowie. Dorastali razem, zawsze bawiąc się jak rodzeństwo. Jakie złe intencje mogli mieć Kyle i Quinton? Dlaczego mieliby prześladować Howarda?”
Wrażenie Beatrice o tych trzech chłopcach pochodziło wyłącznie z momentów, gdy widziała, jak Kyle i Quinton zachowywali się życzliwie wobec Howarda. Nie miała pojęcia, że te pokazy były wyreżyserowane przez Willę i Xylię, które instruowały swoich synów, by zachowywali się uroczo w obecności prababci.
Willa natychmiast wtrąciła: „Matko, nie słuchaj jej kłamstw! Kyle i Quinton to tacy dobrzy chłopcy – zawsze opiekują się Howardem. Nigdy by się nad nim nie znęcali. Ta kobieta przekręca prawdę!”
Xylia dodała: „Dokładnie, babciu. Wiesz, jak to jest z dziećmi – trochę się posprzeczają, ale szybko się godzą. To ta kobieta rozdmuchuje sprawę do niebotycznych rozmiarów i fałszywie oskarża moich synów.”
Willa zwróciła się do Grace o wsparcie. „Bratowo, widziałaś przecież, jak dobrze chłopcy się dogadują, prawda?”
Grace pokiwała głową, stając po stronie Willi. „Tak, to tylko dzieci. Nie mogłyby mieć żadnych złych intencji. To wszystko jest niepotrzebnie wyolbrzymiane. I bez względu na wszystko, bicie dzieci jest niedopuszczalne.”
„Właśnie!” – wykrzyknęła Xylia. „Spójrzcie na twarze Kyle'a i Quintona – nadal są spuchnięte! Jak może usprawiedliwiać ich uderzenie w taki sposób?”
Kobiety wspólnie zrzuciły winę na Caitlin, malując ją jako czarny charakter.
Ale Caitlin nie pozwoliła, by prawda została pogrzebana.
Jej wzrok padł na Howarda, który stał cicho w pobliżu z pozbawioną wyrazu twarzyczką. Jednak jego oczy zdradzały pogardę dla kłócących się wokół niego kobiet.
Caitlin zrobiła krok naprzód, a jej ton był lodowaty. „Beatrice, zawsze słyszałam, że jesteś mądrą i sprawiedliwą głową rodziny. Dzisiaj proszę cię o sprawiedliwy osąd tej sytuacji. Czy Howard był prześladowany, czy nie? Mam dowód. Pozwól, że ci go pokażę.”
Wyciągając telefon, Caitlin otworzyła filmik, który nagrała wcześniej i podniosła go, aby wszyscy mogli zobaczyć.
W pokoju zapadła cisza, gdy nagranie zaczęło się odtwarzać.
Dźwięk wypełnił salę:
„Niemowa! Howard! Przybłęda! Bękart bez matki, co codziennie pije siki!”
Nagranie wyraźnie pokazywało, jak Kyle i Quinton popychają Howarda, zrzucając go na ziemię. Howard dzielnie się bronił, ale szybko został obezwładniony. Wideo trwało dalej, ukazując, jak dwaj chłopcy przygniatają Howarda do ziemi, uderzają go pięściami i wpychają mu do ust ziemię i liście, po czym go depczą.
„Uderz nas jeszcze raz, a cię zmiażdżymy, niemowo!”
Gdy nagranie dobiegło końca, w sali zapanowała grobowa cisza.
Twarz Beatrice pociemniała z gniewu, a jej dłonie lekko drżały.
„Czy Kyle i Quinton naprawdę to zrobili?!” – zażądała odpowiedzi.
