RHEA
Koła piszczą, gdy ruszam po żwirowej ścieżce, która wyprowadza mnie z tego terytorium na główną autostradę, która zabierze nas z powrotem. Aron siedzi na fotelu pasażera, na razie w milczeniu, ale co kilka sekund spogląda przez okno.
– Dowiedzą się – mamrocze w końcu. – Setka wilków ruszy za mną, w sekundzie, w której wyczują, że ta cela jest pusta. Setka. Wytresowanych i wściekłych wilków. R
