„Pani Ford próbowała popełnić samobójstwo!”
Obudziło mnie oślepiające białe światło. Zanim w ogóle dotarło do mnie, co się dzieje, mój nadgarstek przeszył palący ból.
Kiedy powoli odzyskiwałam zmysły, usłyszałam tuż obok gorączkowy męski głos. Potem zobaczyłam mężczyznę odwróconego do mnie plecami, który mówił przez telefon.
„Pani Ford jest teraz w szpitalu, panie Ford. Czy chciałby pan przyjechać, by sprawdzić, co z nią?”
Z telefonu dobiegł chłodny głos: „Czy już nie żyje? Jeśli nie, to przestań mi zawracać głowę!”.
Połączenie zostało natychmiast przerwane, a mężczyzna w sali westchnął ciężko. Kiedy się odwrócił, drgnął zaskoczony.
Po chwili podszedł do mnie i powiedział: „Obudziła się pani, pani Ford?”.
„Pani Ford…?” Wpatrywałam się w niego zdezorientowana. „Mówi pan do mnie?”.
„Nie poznaje mnie pani?”
Wyraz twarzy mężczyzny nieznacznie się zmienił, po czym kontynuował: „Jestem Bob. Bob Bilber, asystent pana Forda”.
„A… Kim jest pan Ford?”
Bob spojrzał na mnie, marszcząc brwi, wyraźnie zirytowany. „Pan Ford jest bardzo zajęty pracą, pani Ford. Skoro pani próba samobójcza nie zadziałała, z pewnością atak amnezji również nie odniesie skutku! Proszę po prostu dać sobie z tym spokój! Pan Ford nie przyjedzie do pani!”.
To tylko jeszcze bardziej mnie zdezorientowało. Nie miałam pojęcia, o czym Bob mówi.
Widząc, że milczę, zrobił krok do przodu i powiedział z powagą: „Pani Ford, od pięciu lat jest pani żoną pana Forda i przez cały ten czas urządza pani sceny. A jednak mimo to nie sprawiła pani, by pan Ford panią pokochał.
„Czy nie nadszedł czas, by zrobić krok wstecz i zastanowić się nad wszystkim, co pani zrobiła? Proszę przestać sprawiać mu kłopoty!”.
Nadal nie miałam pojęcia, o co chodzi, ale nastawienie Boba sprawiło, że poczułam się nieswojo. Zwłaszcza sposób, w jaki się zachowywał, wywołał we mnie niewytłumaczalną awersję.
Chwileczkę…
„Czy pan właśnie powiedział… od pięciu lat?”
Pobiegłam do łazienki w sali szpitalnej i spojrzałam w lustro. To wciąż byłam ja. Niewiele różniłam się od tego, jak siebie zapamiętałam, z tą różnicą, że wyglądałam doroślej — a w moich oczach czaił się cień smutku, który nie znikał, bez względu na to, jak długo wpatrywałam się w swoje odbicie.
Czy to możliwe, by wszystko, co powiedział Bob, było prawdą? Czy naprawdę minęło pięć lat? Czy naprawdę wyszłam za mąż?
…
Jak się okazało, naprawdę byłam mężatką. I to już od pięciu lat.
To nie była podróż w czasie ani sen. To była amnezja. Moja obecna pamięć zatrzymała się w punkcie, gdy miałam osiemnaście lat.
Wtedy właśnie poszłam na studia. Podkochiwałam się w studencie starszego rocznika, Jonathanie Fordzie. Był mężczyzną idealnym — przystojnym, zdolnym i pochodzącym z prestiżowej rodziny. Dla mnie był po prostu uosobieniem doskonałości. A teraz byłam jego żoną.
Według Boba miałam dwadzieścia lat, kiedy poślubiłam Jonathana. To było błyskawiczne małżeństwo, ledwie zdążyliśmy się poznać. Ponieważ nie skończyłam jeszcze wtedy studiów, wzięliśmy tylko ślub cywilny i nie wyprawiliśmy wesela.
Po ślubie dowiedziałam się, że serce Jonathana nigdy nie należało do mnie. Zamiast tego łączyły go bliskie relacje z przyjaciółką z dzieciństwa, Alicią Zimmer. Plotka głosiła, że była to miłość, która mu się wymknęła.
A ja, ta niekochana, zaczęłam się buntować w naszym małżeństwie. Chwytałam się wszelkich absurdalnych sposobów, by zwrócić na siebie uwagę Jonathana, ale udało mi się jedynie sprawić, że coraz bardziej czuł do mnie niechęć. Jego przyjaciele traktowali mnie jak żart, odliczając dni do momentu, gdy w końcu się rozwiedziemy.
Alicia nigdy nie zwracała na mnie uwagi. Była w centrum zainteresowania ich kręgu towarzyskiego, a za każdym razem, gdy robiłam coś głupiego lub urządzałam scenę, wszyscy po prostu uważali mnie za pośmiewisko.
W końcu zagroziłam, że odbiorę sobie życie, by zmusić Jonathana do zerwania wszelkich kontaktów z Alicią. On jednak odmówił. Zamiast tego kazał mi iść do diabła. Próbowałam więc zakończyć swoje życie i to było wszystko, co wydarzyło się, zanim się obudziłam.
Wszystko to wydawało mi się tak surrealistyczne. Samobójstwo z miłości brzmiało jak coś, czego nigdy bym nie zrobiła!
Zanim poskładałam wszystkie te informacje w jedną całość, byłam już z powrotem w głównej sypialni naszego małżeńskiego domu.
Lekarz stwierdził, że nic mi nie jest, więc Bob po prostu odesłał mnie prosto do domu. Przed wyjściem udzielił mi czegoś, co brzmiało zarówno jak rada, jak i ostrzeżenie, bym nie sprawiała więcej kłopotów.
Wpatrując się w ogromną willę, straciłam wszelką ochotę na urządzanie awantur. Zdumiało mnie przytłaczające bogactwo, które miałam przed oczami. Sama garderoba była większa niż moje dawne mieszkanie!
Gdy tak stałam z szeroko otwartymi oczami, chłonąc widok luksusowej sypialni, którą dzieliłam z Jonathanem, nagle usłyszałam ruch przy drzwiach. Obróciłam się gwałtownie i spotkałam spojrzenie Jonathana. Wyraz jego twarzy był chłodny i mroczny.
