65: Teodor

Moje dłonie nie przestawały drżeć. Przemierzałem długość mojego apartamentu hotelowego po raz setny, a każdy krok niósł ze sobą ciężar mojej korony, mojej odpowiedzialności i tego nowego, surowego bólu, który wyrył się w mojej klatce piersiowej, odkąd Emma zniknęła. Trzy dni znajomości nie powinny były mnie tak rozbić, a jednak tu byłem, król sprowadzony do bezradnego krążenia, podczas gdy gdzieś