POV Braxtona
Nie zmrużyłem oka. Chodziłem po pokoju przez pół nocy, uderzając pięścią w poduszkę, przecierając dłońmi twarz, aż moja skóra wydawała się obdarta do żywego. Nie potrafiłem ubrać w słowa tego, co czułem. Ból, zdrada, wściekłość.
Moja klatka piersiowa była zaciśnięta, gardło ściśnięte. Za każdym razem, gdy myślałem o tym, jak Liora wymawia imię Adama, miałem ochotę rozbić coś na kawał
