POV Kaleba
Nigdy wcześniej nie wiedziałem, że czas może ranić. Płynął jednocześnie zbyt wolno i zbyt szybko, rozciągając się i pękając, aż każda sekunda stawała się ciężarem zgniatającym moją klatkę piersiową.
Siedziałem na skraju kanapy, opierając łokcie na kolanach. Zaciskałem dłoń na telefonie tak mocno, że aż bolały mnie palce, i wpatrywałem się w ekran, jakby miał się zmienić pod wpływem same
