Wciąż czułam echo jej krzyku — krzyku Sorany — wibrujące w moich kościach długo po tym, jak wizja się rozpadła. A może to był mój własny głos?
Czułam, jakby moje ciało znów unosiło się w powietrzu, ale tym razem rozpoznawałam to ciepło i ten zapach.
Kiedy otworzyłam oczy, byłam z powrotem w swoim pokoju.
W pomieszczeniu nie panowała cisza.
Ono oddychało.
Ściany zdawały się lekko tętnić, niczym bic
